niecodziennik literacki

Znowu straszy!

Po powieści Sarah Waters sięgnęłam po książkę Zafona, czwartej w dorobku, niemal przygrywce do literatury dla dorosłych. Już na początku zaznaczę, iż trzeba ją czytać jak młody czytelnik, bo wtedy się nie rozczarujemy. Jej walorem jest mroczny obraz Barcelony, dzielnic obok centrum - wszak wszystkie drogi prowadzą na Ramblas.

Wyobraźcie sobie domy, pałacyki, które czasy świetności dawno mają za sobą. Wyobraźcie sobie samotnego chłopca z internatu prowadzonego przez zakonników, który nawet święta spędza w tym domu, bo rodzice od paru lat podróżują. Wyobraźcie sobie...

Óskar, który lubi samotne spacery po ulicach zapomnianych, wyludnionych, wchodzi do jednego z domów i ... To początek jego znajomości z nastoletnią Mariną, jej ojcem i kotem Kafką. Wkrótce Marina prowadzi Óskara na cmentarz, gdzie obserwują tajemniczą damę, a następnie ruszają za nią Tak zaczyna się śledztwo, stopniowe poznawanie historii miłosnej, której ślady prowadzą w przeszłość, sięgając początków wieku. Domy oświetlane świecami, zapuszczona oranżeria, teatr, album ze zdjęciami oraz narastające niebezpieczeństwo początkowo nienazwane, lecz wyczuwalne czai się niemalże za plecami. Doświadczony czytelnik odkryje aluzje sięgające Pragi oraz zastanowi się nad nazwiskiem lekarza Shelleya i imieniem jego córki Marii.

W kompozycji tej niezbyt skomplikowanej historii ważną rolę odgrywają opowiadania kolejnych postaci, które przybliżają Óskara, Marinę i nas do poznania mrocznej tajemnicy. Są jednak i takie zdarzenia, które mrożą krew w żyłach (może bardziej nastoletniego czytelnika). No i ta Barcelona z początku lat osiemdziesiątych jak sen ze starych podniszczonych fotografii, bo...

"...wspominamy to, co nigdy się nie wydarzyło."¹

Czy na pewno?

______________________

Carlos Luiz Zafón, Marina, przeł. Katarzyna Okrasko, Carlos Marrodán Casas, wyd. I, s.304, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2009.

¹ Tamże, s.7.