niecodziennik literacki

Carlos Luis Zafón, pisarz hiszpański, zawojował nasz rynek czytelniczy pierwszą powieścią, Cieniem wiatru, potem pojawiły się zdjęcia Barcelony nawiązujące do wymienionego utworu  a oddające jego nastrój (niestety, nie przypominam sobie tytułu i autora). Po długich oczekiwaniach autor zaskoczył kontynuacją barcelońskiej opowieści w Grze anioła, tomie opasłym dla miłośników długiego czytania, a ostatnio Mariną, pierwszym polskim wydaniem.

Opinie dotyczące Cienia wiatru były różne, od zachwytów aż do negacji wartości tej literatury. Wiadomo, ilu czytelników, tyle opinii. Ja przeczytałam ją dawno temu, bo w chwili ukazania się powieści, a był to luty 2005 roku (to dobry miesiąc na taką literaturę). Pomysł tajemniczego miejsca dla wybranych - Cmentarza Zapomnianych Książek (spodobała mi się nazwa), był zajmujący i oddziaływał na wyobraźnię. Mnie jeszcze zainteresowało tło wydarzeń, wojna domowa i represje czasów frankistowskich, które są przejmujące  i stopniowo odkrywane przed czytelnikiem.

Teraz otrzymałam dwie pozostałe powieści. Zacznę od Mariny. To czwarta powieść w dorobku Zafóna po trzech powieściach młodzieżowych. Na okładce pisze, że znajdziemy się w Barcelonie lat osiemdziesiątych minionego wieku wśród podupadających secesyjnych pałacyków, nawet pojawić się ma motyw cmentarny. Z kolei w przedmowie do wydania z 2008 roku autor napisał: "... czytelnicy wszelkiej maści potrafią coś odnaleźć na jej stronach, docierając do tych zakamarków duszy, o których mówi Óskar, narrator Mariny."