niecodziennik literacki

Słodki padalec, kolejna powieść z serii o Eulampii Romanowej, rozczarował mnie. Może przesyt stylem pisania, może i czas był nieodpowiedni na czytanie, a może brak rodziny, z którą główna bohaterka mieszka, specyficznej atmosfery istniejącej obok wątku kryminalnego. Tym razem po wyjeździe na rok rodziny Katii (razem ze zwierzętami) do USA, rekomendowana przez przyjaciółkę Lampa zatrudnia się w domu znanego twórcy kryminałów, Konrada Razumowa. Wkrótce gospodarz ginie w trakcie zabawy z czteroletnim synkiem w wojnę. Czy zwykła dziecięca zabawka mogła mieć ostre naboje? Po wysłaniu dziecka za granicę i aresztowaniu żony pisarza Eulampia zostaje w domu z nastolatką Lizą, córką denata z jednego z poprzednich małżeństw. Za punkt honoru poczytuje sobie poznanie zagadki, uwolnienie pracodawczyni, którą uważa za niewinną, przyspieszenie dorastania niezaradnej Lizy, by poznała rówieśników w zwykłej szkole publicznej i nauczyła się podstawowych umiejętności w prowadzeniu domu.

Trup ściele się gęsto - jak mówi się o fabule powieści obfitujących w nagłe zejścia postaci kryminału, a Eulampia gubi się w domysłach, nie ma też do pomocy w sytuacjach awaryjnych ulubionego milicjanta opalającego się nad Morzem Śródziemnym. W końcu jednak Wołodia musi się pojawić, by objaśnić i uporządkować wszystkie sprawy.

Wyjątkowo dużo tu obrazów życia Nowej Rosji okresu przekształcenia systemu, mentalności, nawet łatwowierności w przypadku wpuszczania obcych osób do domu. Jak to u Doncowej, nie brakuje w powieści humoru językowego oraz opisanych z czułością, lecz i dowcipnie, nowych zwierząt.

- Bycie Lampą najzupełniej mi odpowiada. (...) Tak jest, nie naftową, nie gazową, po prostu Lampą. To takie ładne imię.

Powieści z Eulampią Romanową:

• Manikiur dla nieboszczyka
• Poker z rekinem
• Przesyłka dla kameleona
• Słodki padalec
  

______________________

Daria Doncowa, Słodki padalec /Gadjuka w suponie, przeł. Ewa Skórska, wyd. I, s. 320, Videograf II, Katowice/Chorzów 2011.